10+ jaar

Toonaangevend in rechtshulp

150+

Gespecialiseerde advocaten

30.000+

Juridische zaken behandeld

Home | Alimentatie | Partneralimentatie

Partneralimentatie

Je gaat scheiden en wil je weten of je partneralimentatie krijgt? Of ben jij degene die na de scheiding alimentatie moet betalen? Lees dan snel verder voor meer informatie!

Wat is partneralimentatie? 

Partneralimentatie is financiële ondersteuning in de kosten, als jullie uit elkaar gaan, die de partner (die het meest verdient) aan de andere partner moet betalen. Je bent verplicht om elkaar als ex-echtgenoten financieel te helpen, in geval één van de twee na de echtscheiding niet in zijn/haar levensonderhoud kan voorzien. Partneralimentatie betalen is niet hetzelfde als kinderalimentatie. De berekening daarvan is daarom anders.

Hoogte partneralimentatie

De hoogte van de betaalde partneralimentatie hangt af van twee factoren: de behoefte van de partner die alimentatie gaat ontvangen en de draagkracht van de partner die moet betalen. De behoefte ziet op ‘de welstand’ van de partners tijdens het huwelijk. Er wordt gekeken naar het inkomsten- en uitgavenpatroon tijdens de laatste jaren van het huwelijk. Als je partner tijdens het huwelijk een hoog inkomen had, dan heb je recht op een hoger bedrag, dan wanneer hij/zij een veel lager inkomen had. Wij raden je aan om samen met je partner afspraken te maken over wat een redelijk bedrag is voor partneralimentatie. Komen jullie samen tot een bedrag, leg dit dan schriftelijk vast in een echtscheidingsconvenant. Je doet er goed aan om dit te laten controleren door een advocaat. Komen jullie er niet uit? Schakel dan een familierecht advocaat in om jullie hierbij te helpen.

Duur partneralimentatie

Dit hangt af van wanneer het echtscheidingsverzoek is ingediend bij de rechtbank. Is het echtscheidingsverzoek vóór 31 december 2019 ingediend? Dan is de wettelijke termijn van maximaal 12 jaar nog van toepassing (deze wet gold vanaf juli 1994). Vanaf 1 januari 2020 geldt de ‘Wet herziening partneralimentatie’. De duur van partneralimentatie is van 12 jaar naar 5 jaar gegaan. Er is dus maximaal recht op 5 jaar partneralimentatie, tenzij 1 van onderstaande uitzonderingen van toepassing is.

De uitzonderingen zijn:

  • Heb je kinderen die jonger zijn dan 12 jaar, dan eindigt de partneralimentatie niet eerder dan wanneer het jongste kind 12 jaar is.
  • Als je langer dan 15 jaar getrouwd bent en de alimentatie-ontvanger bereikt binnen 10 jaar de AOW-leeftijd, dan duurt alimentatieplicht tot de ontvangende partner de AOW-leeftijd heeft bereikt.
  • In het geval de alimentatie-ontvanger boven de 50 jaar is en je bent langer dan 15 jaar getrouwd, dan duurt de alimentatieplicht maximaal 10 jaar.

Of laat ons u terugbellen

Op werkdagen bellen we u binnen 1 uur terug.
Bel mij terug

Wilt u ons inschakelen?

Neem dan contact met ons op:

  • Gratis adviesgesprek
  • Direct een jurist aan de lijn
  • Bereikbaar op werkdagen van 8:00-18:00

Of laat ons u terugbellen

Op werkdagen bellen we u binnen 1 uur terug

Berekening partneralimentatie

De behoefte van de alimentatie-ontvanger is gebaseerd op de levensstandaard tijdens het huwelijk. Simpel gezegd: het gaat erom wat je financieel gewend was tijdens het huwelijk. Was er veel te besteden? Dan kun je meer vragen voor alimentatie. Was er minder te besteden? Dan zal de alimentatie lager liggen. Vervolgens wordt gekeken naar wat er financieel mogelijk is voor de betalende partner, de zogenaamde draagkracht. Daar wordt dan rekening mee gehouden. Er wordt uiteindelijk een afweging gemaakt tussen behoefte en draagkracht. Het vaststellen van het alimentatiebedrag is lastig. Ook niet-financiële zaken kunnen meespelen. Er bestaat geen wettelijke maximum of minimum bedrag. Wel zijn er richtlijnen opgesteld. Je kunt zelf een indicatieve berekening maken van de partneralimentatie.

De achterliggende gedachte bij partneralimentatie is om te ondersteunen in het levensonderhoud. Het is niet bedoeld als volwaardig inkomen. In het geval de ontvangende partner zelf meer gaat (of kan gaan!) verdienen (door bijvoorbeeld salarisverhoging of meer werken) wordt de behoefte aan alimentatie lager. De alimentatie-betaler kan en hoeft maar voor een deel bij te dragen in het levensonderhoud van de ander. De alimentatie-ontvanger moet dus altijd een zelfstandig inkomen uit werk zoeken of een uitkering aanvragen. Met andere woorden: hij/zij moet proberen om zelf voldoende inkomen te hebben.

Behoefte en draagkracht

De hoogte van de partneralimentatie wordt vaak berekend op basis van de zogenaamde 60% regel. Dit betekent dat de behoefte wordt vastgesteld op 60% van het netto gezinsinkomen ten tijde van het huwelijk minus de kosten van de kinderen. Vervolgens wordt er gekeken in hoeverre de alimentatiegerechtigde zelf in die behoefte kan voorzien met eigen inkomen uit werk/uitkering. Het deel dat overblijft is de behoefte aan alimentatie.

Daarna wordt de draagkracht van de alimentatie-betaler berekend. In de draagkrachtberekening kijkt men naar de inkomsten en uitgaven van de alimentatie-betaler. Nadat alle kostenposten zijn afgetrokken blijft de draagkrachtruimte over. Van deze draagkrachtruimte is een vast percentage (meestal 60%) beschikbaar voor alimentatie, het beschikbare deel wordt de draagkracht genoemd. Het berekenen van alimentatie is lastig en hangt af van veel verschillende factoren. Je kan dit het beste laten berekenen door een advocaat, hij/zij  kan je ook advies geven.

De situatie is veranderd

Als jouw situatie of die van je ex partner na de scheiding is veranderd, dan kan dat gevolgen hebben voor de hoogte van partneralimentatie. Bijvoorbeeld doordat je je baan verliest of je bent gaan samenwonen met een nieuwe partner. Je kunt dan aan de rechter vragen om een wijziging. Verder geldt dat op het moment dat de alimentatie-ontvanger gaat samenwonen, hertrouwen of een geregistreerd partnerschap aangaat, dan verliest hij of zij onherroepelijk het recht op partneralimentatie. Dit houdt in dat de plicht definitief vervalt om partneralimentatie te betalen. Omgekeerd kan de alimentatie-betaler gaan samenwonen of hertrouwen met een nieuwe partner. Er wordt er dan vanuit gegaan dat de nieuwe partner 50% van de kosten bijdraagt. De alimentatie-betaler houdt dan meer geld over en hierdoor is er meer draagkracht om meer alimentatie te betalen. Ook kan het zo zijn dat als de nieuwe partner geen eigen inkomen heeft dat de draagkracht omlaag gaat, omdat de alimentatie-betaler dan ook voor zijn nieuwe partner moet zorgen.